De juiste aandacht geeft het vertrouwen om een volgende stap te zetten.

Nicole Terwindt, leerkracht Kindcentrum De Sprong

Nicole is een leerkracht die haar vak doorlééft. Haar route liep misschien niet volgens het boekje, maar ze staat misschien juist daardoor sterker in haar schoenen. Alles wat ze op haar pad tegenkwam, heeft bijgedragen aan haar ontwikkeling. Het maakte haar tot de professional die ze nu is. Wat haar typeert, is haar vermogen om te reflecteren, grenzen te stellen én naast de ander te blijven staan, of dat nu een leerling, ouder of stagiaire is. Haar eigen ervaringen vormen de bedding voor hoe zij vandaag lesgeeft, begeleidt en leiding neemt.

Een gelukkige basisschooltijd
Als ik terugdenk aan mijn eigen basisschooltijd in Hedel, dan overheerst één gevoel: plezier. Ik ging graag naar school. Ik had leuke leerkrachten en ik vond het fijn om te leren. Ik was best braaf, werkte hard en nam verantwoordelijkheid. Thuis groeide ik op met drie zussen. We leerden al jong zelfstandig te zijn. Mijn ouders stimuleerden vooral dat we iets zouden doen waar we gelukkig van werden, zolang we maar voor onszelf konden zorgen. In groep 8 mocht ik een paar dagen helpen bij de kleuters. Die momenten herinner ik me nog steeds en waren eigenlijk al de opmaat naar mijn latere ambitie: juf worden.

Engels, de wereld en vertrouwen
Op de middelbare school, het Jeroen Bosch College in Den Bosch, ontdekte ik mijn liefde voor Engels. Mijn vader reisde veel voor zijn werk en nam verhalen mee naar huis. Ik merkte als we samen op vakantie gingen naar het buitenland, dat Engels mij toegang tot de wereld gaf. Ik kon daardoor communiceren en corresponderen met vakantievrienden die ik dan tegenkwam. Het opende deuren voor me. En het gaf me zelfvertrouwen. Jaren later bleek het mij ook verder te helpen in mijn ontwikkeling naar leerkracht.

De Pabo: vrijheid en onzekerheid
Ik wist al jong dat ik naar de Pabo wilde. Toch bleek die stap groter dan gedacht. Ik was gewend dat duidelijk was wat ik moest doen. Op de Pabo kreeg ik opdrachten met open eindes. “Je moet dit doel bereiken, maar hoe je dat doet, bepaal je zelf.” Die vrijheid vond ik lastig. Ik moest leren om eigenaarschap te nemen. De eerste jaren gingen goed, maar in leerjaar 4 liep ik vast. Ik gaf toen steeds meer zelfstandig les en merkte dat mijn pedagogische vaardigheden en klassenmanagement nog meer moesten ontwikkelen. Ik voelde me onzeker. Toen ik een stage niet haalde, kwam dat hard aan. Mijn droom leek in duigen te gaan vallen. Ik miste toen het steuntje in de rug en de aanmoediging. Er werd vanuit gegaan dat je het als vierdejaars wel zelf kon oplossen.

Hulp vragen en opnieuw in mijn kracht
Ik wilde persé leraar basisonderwijs worden, dus besloot ik om hulp te vragen. Via via kwam ik in contact met iemand die mij weer liet zien wat ik wél kon. Tegelijkertijd ging ik Engelse lessen geven op basisscholen. Daarin hervond ik mijn kracht. Ik voelde weer plezier, zekerheid en energie. Het was dankzij die mentor en de ervaringen in de Engelse lessen dat ik het vertrouwen kreeg om door te zetten. Uiteindelijk haalde ik mijn diploma. Het heeft me laten zien dat je voet bij stuk moet houden als je iets echt wilt bereiken en je door niemand moet laten tegenhouden.

Invalwerk: mijn professionele leerschool
Na mijn afstuderen was er een lerarenoverschot, waardoor ik fulltime ging invallen. Achteraf was dat misschien wel het beste wat me kon overkomen. Elke dag opnieuw begon ik ergens anders. Ik probeerde dingen uit, zag verschillende schoolculturen en ontdekte wat bij mij paste. Ik leerde dat het team en de schoolcultuur belangrijker zijn dan het onderwijsconcept. Een directeur die achter je staat en collega’s die goed samenwerken. Dat maakt het verschil.

Internationale school en Bonaire
Via een omweg kwam ik op de internationale school in Eindhoven terecht. Dat voelde goed, maar het echte avontuur begon toen mijn man en ik besloten naar Bonaire te gaan. Drie jaar gaf ik daar les op een lokale school. Het curriculum was Nederlands, maar de kinderen spraken thuis Papiamentu. Ik was ineens degene die de taal en cultuur niet volledig beheerste. Dat was confronterend en verrijkend. Ik leerde wat het betekent om ‘anders’ te zijn. Die ervaring helpt me nu in het contact met kinderen en ouders met een migratieachtergrond. Ik kijk anders, met meer nieuwsgierigheid en minder aannames. Op Bonaire leerde ik ook relativeren. Je kunt met 32 uur prima een klas draaien. Niet alles hoeft perfect. Niet alles wat administratief moet, is inhoudelijk noodzakelijk. Dat inzicht neem ik nog elke dag mee.

Terug in Nederland: De Sprong
Na Bonaire kwam ik bij De Sprong terecht. Wat me hier aantrok, was het team. Ik voelde me vanaf het begin gezien en gehoord. Ik kreeg snel ruimte om taken op te pakken vanuit mijn ervaring met de master educational needs, stagebegeleider, vertrouwenspersoon en trainer sociale weerbaarheid. Ik werk fulltime in groep 5/6 en begeleid daarnaast stagiaires en zij-instromers. Alles wat ik zelf heb meegemaakt, mijn onzekerheid, mijn dip, mijn zoektocht, gebruik ik nu in mijn begeleiding. Ik zeg tegen studenten: als je dit écht wilt, dan gaan we samen kijken hoe je hier doorheen komt. Niemand hoeft dit alleen te doen.

Schoolcultuur en ambitie
Wat ik fijn vind, is dat iedereen elkaar hier op school steunt. Voor de toekomst zie ik mezelf nog wel een keer als  coördinator, coach of kwaliteitscoördinator. Mensgericht werken én zorgen dat de school draait, die balans fascineert me. Wat ik leerlingen wil meegeven, is vooral zelfvertrouwen, en dat je soms doorzettingsvermogen nodig hebt.

Het belangrijkste is dat ze mogen groeien in vergelijking tot zichzelf.